Wat doe ik nu? Wat is wijsheid? Het lijkt geen definitieve afwijzing, maar wat is het dan? Wat moet ik hier mee? En belangrijker...wat wil ik hiermee? Haar vriendschap is me heel waardevol, maar die gevoelens gaan ook niet zo snel weg....vooral omdat ik weet dat zij ook gevoelens heeft voor me en dat is erg dubbel. Gesprek aangaan? Afwachten? Net doen of er niks aan de hand is? Kop in het zand steken en denken dat het wel goed komt? En ja...in een gesprek...wat ga ik vragen? wat ga ik zeggen? Ik begrijp heel goed waar haar angst(en) vandaan komen maar kan daar zo weinig aan doen....Ik heb haar al eens eerder gezegd dat ze vooral zichzelf moet blijven omdat dat nou juist is waar ik voor ben gevallen, dat ze niet hoeft te veranderen, dat ze geen vrijheden hoeft op te geven, dat ze vooral gewoon haar eigen leven moet blijven leven....maar ja...het lijkt niet door te dringen. Ik weet ook dat angsten niet zomaar overwonnen zijn, dat dat tijd kost....tijd die ik haar ook gunde....en nog gun trouwens...lastig soms zeg...
Wat zegt u?: